Tak. Ten blog chyba umarł. Biedny, jeszcze dzieckiem zaledwie jest, a już trup. Trudno się mówi.

Dziękuję wszystkim, którzy tu czasem zajrzeli. Gdyby nie wy, ten blog umarł by już dawno. Podtrzymaliście go przy życiu, możecie być dumni. A szczególne podziękowania dla Luizy. To taki niesamowity ludź.

27.01.2012

No i po co to zdzieranie mordy i nóg na manifestacji, skoro pana Donalda Tuska i tak gówno obchodzi głos internautów - czyli tych, w których ACTA uderza?

Pieprzyć to. Walczmy dalej.

Trochę spaprało się coś, co było dla mnie ważne. No cóż.
Ale faza emowania mi przeszła, a życie jest piękne, amen.

16.01.2012

Nienawidzę ludzi. Gardzę nimi.
Moglibyście wszyscy zdechnąć.

15.01.2012

Tsaa... Nie mam na nic ochoty. No trudno.
Mole. Nienawidzę moli. Nie rozumiem, nie ogarniam.

Szczerze powiedziawszy to smutne, że niektórzy nie mają własnego życia i muszą zajmować się czyimś. Przygnębiające.

14.01.2012

Niektórzy nie potrafią, no kurwa nie potrafią zrozumieć, że jestem socjofobiczką i to, co dla nich jest normalne dla mnie może stanowić przeszkodę nie do przebycia.

12.01.2012

Mogłabym pisać o tym, jak się teraz czuję, jak życie jest niesprawiedliwe i w ogóle. Ale po co, skoro wszyscy to wiedzą? Zresztą, nie mam siły.
Życie jest fascynujące.
Życie jest do dupy.
I niech mi ktoś powie, że nie mam racji.

11.01.2012

To już... Dwa miesiące? Mniej? Więcej?
Ustalmy, że dwa miesiące.

Dwa miesiące, a ja nadal nie mogę zapomnieć. Ja nigdy nie zapomnę.
Taaak, zaraz jeszcze się poryczę, chociaż doskonale wiedziałam, co robię.

Czasu nikt nie cofnie. Nie cofnę go, nawet wylewając łzy czy pisząc beznadziejne notki na jakimś blogu.

Ale.
Taaak, może wypadałoby trochę wytłumaczyć komuś, komu nudziłoby się na tyle, że jednak chciałby to przeczytać.

Około dwa miesiące temu na własne życzenie straciłam przyjaciółkę. Ale... Właściwie to było dla niej dobre. Niszczyłam ją. Nie umiałam dać jej tego, na co zasługiwała, nie umiałam jej wesprzeć. Wpatrywałam się tylko w czubek własnego nosa, podczas, gdy ona patrzyła na to przez palce, udawała, że jest OK. A ja tego nie widziałam. Byłam i nadal jestem głupim, rozwydrzonym dzieciakiem, który myśli, że jest dorosły i bardzo dojrzały. Gówno prawda. Byłam i jestem wyjątkowo niedojrzała i poza odbiciem w lustrze widzę niewiele. Jestem egoistką.
I jeszcze się obraziłam, kiedy w końcu zebrała się, żeby powiedzieć, co jej gra na duszy.
Przesadziłam. I nie da się tego cofnąć. Nie mam z nią kontaktu. Jedynie piszę tutaj. Tutaj, na blog4u ją poznałam. I mam głupią nadzieję, że jakimś cudem trafi na mój blog, przeczyta i będzie happy end.
Ale tak się nie stanie. Nawet jeśli... Za bardzo ją raniłam.

Przepraszam.

10.01.2012

Głupio wyszło.
Umówiłam się z kimś na herbatkę, a teraz wypadałoby to odkręcić.
Czasem po prostu muszę wcześniej pomyśleć, niż powiedzieć... Ach.

~*~

Nieco otrząsnęłam się z szoku wywołanego pewną piosenką. Czasu nie cofniemy, możemy co najwyżej żałować. Tylko po co, jeżeli to nic nie zmieni? Ludzie to tchórzliwa rasa, Bardzo tchórzliwa.
Koniec mojego biadolenia. Wracam do oglądania sklepów internetowych z dollfie.

Kurwa. Narasta we mnie potrzeba cofnięcia czasu.
Narobiłam dużo złego. Za dużo.
Korelajn, czytasz to? PRZEPRASZAM.
Jestem kretynką. Ja... Nieważne. Nie cofnę czasu.
Ale przepraszam.

G-Book

Links

Past

Site Credits